درون من یک باغ‌وحش هست.

چند وقتی‌‍ست دنبال یک فضای بکر و خالی از دغدغه می‌کردم –
با اتاق‌های بدون شماره؛ بدون اتاق.
که همه‌شان را آزاد کنم.
بعد بیایم این‌جا بنویسم:
درون من یک جنگل هست،
صرفاً.

دلم سکوت میخواهد

سکوتش سیاه باشد

آنقدر که نه ببینم و نه بشنوم

دلم یک اتاق بی پنجره میخواهد

دیشب یک‌هو غلت سنگینی در خواب زدم.
بی‌دار که شدم
دیدم
تمام تخت خیس شده.
تمام آب تُنگ ِ -ماهی درون‌‍م- خالی شده بود؛ لبه‌ی تُنگ هم لب‌پر شده بود؛ ماهی هم داشت بال‌بال می‌زد.

دوئیدم به داد ماهی برسم؛
که احساس کردم دارد خاطره می‌شود، اسطوره می‌شود.

لعنت بر این بیدار شدن که اجباراً جبهه جنگ آدم را انتخاب می‌کند — و باید به هدف‌هایی شلیک کنی، که خودت چند ساعت قبل تنظیم کرده‌ای. و بدبختانه یادت نمی‌آید کدام‌شان مَشقی بوده.

لعنت به خیلی چیزهای دیگر که…

ولش کن

مغز من بیمار است و بهترین درمانش خوابیدن است. نمی‌دانم زخم شده – که نیاز به فرصت ترمیم و پوست‌اندازی داشته باشد – یا از جا در رفته. اما خب چون از روزهای اوّل بهش نرسیده‌ام، احتمالاً یا چرک می‌کند یا اگر تاول نزند، خودش جوش می‌خورد.

آدم توی تنهایی خیلی جاها می‌رود؛
خیلی جاها را که قبلاً می‌ترسیده/نرسیده/ندیده
پیاده
می‌رود.

آدم توی تنهایی تمام شهر را
از پایین، تا بالا
پیاده
می‌رود.

آدم توی تنهایی،
خیلی درها را
- که قبلاً همیشه باز نگه می‌داشت تا تو … -
باز می‌کند و می‌رود داخل؛
خیلی چیزها را
تنهایی سفارش می‌دهد؛
خیلی لحظه‌ها را
تنهایی قسمت می‌کند؛
خیلی خاطره‌ها را
تنهایی می‌سازد؛
خیلی لب‌خندها را
نمی‌زند؛
خیلی ساده،
به‌یاد نمی‌آورد
و می‌خوابد.

آدم توی تنهایی
خواب می‌بیند
تمام شهر را، از پایین تا بالا،
پیاده رفته.

آدم توی تنهایی
بیدار که می‌شود..
خیلی چیزها را، صبح که از خواب پا می‌شود، واضح می‌بیند؛
چون دیگر بهانه‌ای ندارد برای
به‌کار انداختن سایر حواس چندگانه..
جز دیدن،
فکر کردن،
دیدن
و پیاده رفتن.

آدم توی تنهایی،
- معمولاً هرگز -
نمی‌بازد.

آدم توی تنهایی،
همیشه
- یادم نیست دیر، یا زود -
می‌رسد.

آدم توی تنهایی،
فکر می‌کند که با همه‌ی وقت‌هایی که خالی شده‌اند
- از وقتی که.. -
چه کند.
آدم توی تنهایی،
مثل پنیر فرانسوی
پر از سوراخ می‌شود؛
- سوراخ‌هایی که دیده می‌شوند ولی شنیده نمی‌شوند -
و مثل پنیر فرانسوی
چیزی از وزنش کم نمی‌شود.
و مثل پنیر فرانسوی
لب‌خند می‌زند و فروخته می‌شود.

آدم توی تنهایی،
ناخن‌های سوهان زده‌اش را
روی هزار دیوار
می‌کشد.
ناخن‌های ِ آدم توی تنهایی،
رشد قابل ملاحظه‌ای ندارند؛
یا اگر هم دارند، کند اند،
برای بالا رفتن،
چنگ انداختن،
شکافتن،
دویدن.
آدم توی تنهایی،
- حتی اگر زود بجنبد -
- بخواهی، نخواهی -
احمق می‌شود.

آدم توی تنهایی‌اش، قهرمان زیاد می‌شود؛ یعنی تصمیم می‌گیرد بشود. تصمیم می‌شود هیکلی به‌هم بزند که وقتی رفت جلو، وقتی رویش کلیک شد، وقتی چشم‌ـی برق زد، دیگر تردیدی باقی نماند.

آدم توی‌ تنهایی‌اش، تا کجاها که نمی‌رود…

من اگر احمق‌م،
و بی‌احساس
و مزخرف
و پست
و خائن
و ترسو
و پرادّعا
و احمق
…
اما هستم،
حداقل.