دیگه حتی سفید هم رنگ غمگینیه

تمام گناه‌های‌ـم را،
می‌چسبانم به در و دیوار
- پونز، منگنه، چسب، تف-
.
شب که می‌شود اما،
دل‌م برای‌شان می‌سوزد؛
سرد است آخر.
می‌چسبانم‌شان به خودم؛
عذاب وجدان ندارم دیگر.
گرم می‌شویم،
من و گناه‌هایم
تا صبح از جزئیات می‌گوییم،
می‌خندیم، گریه می‌کنیم،
نزدیک‌های صبح می‌خوابیم،
…
صبح،
من زود بلند می‌شویم،
خوابیده‌اند و آرام از بین‌شان می‌لولم و بیرون می‌آیم.
…
عصر،
بر که می‌گردم،
باید از لابه‌لای درزهای اتاق
- و کیف‌م-
پیدای‌شان کنم؛
سردشان می‌شود آخر.

خواب بچه‌گی‌هایم را دیدم ژولی؛
تو عمودی‌تر بودی و من افقی‌تر…

راست‌ش دل‌م هم گرفت،
نمی‌دانم کِی اما؛
بیدار که شدم، دیر شده بود؛
تو دوباره افقی شده بودی و من…
… انگیزه‌ای برای عمودی‌شدن نداشتم.

ژولی،
این‌بار
نوبت توست؛
هر چه آمد – به‌ خواب‌ـت-
سهم من یادت نرود؛
حتی اگر سیاه‌لشکر بودم
یا ترسیدی
- آن‌قدر که یادت برود -
…

می‌دانم،
می‌دانم،
یادت می‌رود،
پشت این شیشه‌های خونی،
پشت این دریچه‌های مردابی،
همیشه لحظه‌هایی هست، برای مبسوط شدن، روی باور استیصال
و لمس خیس سکون، در باور یک خیره‌گی…
خیره…
- آن‌قدر که یادت برود -
- آن‌قدر که نتوانی به‌یاد بیاوری، دیالوگ {قبل/بعد} از خواب‌ت را -
- آن‌قدر که بترسی، اگر به‌یاد بیاوری، تمام تن‌ـت بو بگیرد -
- آن‌قدر که -
…

ژولیت؟

با رویای رویای تسخیر تو می‌خوابم؛
می‌دانی، خیلی‌وقت‌ـست که پریده است؛
(و من به‌روی خودم نمی‌آورم)
.

شب‌ها،
من هستم و خستگی‌های شبانه و
تلاش برای به‌یادآوردن همه‌ی چیزهایی که قرار بود قبل از خواب به‌‌شان فکر کنم.
خواب‌ـم می‌بَرَد اما.
تلاش‌ـم ولی، بی‌نتیجه نبوده‌ست؛ شاید می‌خواسته‌ـم خواب‌ـم ببرد.
خوش‌بینانه، خوش‌بختانه…
من…

صبح می‌شود؛
بی‌آن‌که نتیجه‌ی تلاش من باشد.
می‌بینی… هنوز هم در دنیا خداهای خوب هست؛ که کارهای عام‌المنفعه برای خلق انجام بدهد. نفرین‌ـش کنیم که جمعه و شنبه حالی‌ـش نمی‌شود؟!

خواب،
شده‌ست بهانه‌ای برای رفع خستگی…
و خستگی،
ابزاری برای خواب…
تو، قبلاًها، همین بین همیشه می‌چرخیدی،
شادی می‌کردی،
و من آن‌قدر تماشای‌ـت می‌کردم تا …

ابزار که نبودی، یقیناً.
اما بهانه …
همم…

نه احتمالاً…

قطر زمین دارد زیاد می‌شود؛
می‌بینی که، داریم می‌میریم…
و نوزادان‌ـمان، چیزی از قطر زمین کم نمی‌کنند.

می‌بینی… فقط من خواب‌ـم برده؛
و بیدار که بشوم، می‌بینم دورم دیواره‌های چاه ساخته‌اند.
تو همیشه دیوار خوبی بودی؛ گرچه من هیچ‌وقت سعی نکردم از تو بالا بروم…
پشت‌ـت؟ هیچ وقت لازم نبوده بپرسم. اگر جالب بود، خودت بر می‌گشتی.
مثل همین حالا…

حوصله‌م هم سر نمی‌رود.
یادم می‌رود یعنی. بی‌زی شده‌ام، می‌دانی که!

اما همه‌اش آخرین لحظه‌ها،
آخرین قطره‌ها،
آخرین سرگیجه‌ها،
آخرین بُهت‌ها،
وقتی همه خواب‌ند،
و من هم، شاید …
آن‌وقت‌ست که
همه‌ی بی‌زی‌نِس‌ـم می‌پَرَد.
تمرکز می‌کنم، با گوش‌های‌ـم.
صدا می‌آید.
می‌مانم بپرسم «این‌بار تویی؟» یا «باز تویی؟»؟

خواب‌ـم می‌برد.

آن‌سوی پنجره،
چهار فصل می‌گذرد.
و من پنجره را همیشه بسته نگاه می‌دارم، تا این‌ور همیشه زمستان بماند.

زمستان‌ها،
که تقویم‌های دوطرف پنجره بر هم منطبق می‌شود؛
دیگر نه پنجره دلش می‌گیرد،
نه تو سردت می‌شود.

گاهی برای چند ساعت خواب آرام
بد نیست به دنیا
آوانس بدهیم و
عمدی
Game Over شویم

ژولی عزیزم
از وقتی چشم‌هایم را برده‌ای،
دیگر
دیدن
خیلی سخت شده است.

ژولی
ژولی عزیزم
ژولی عزیز من
هنوز قدری از آخرهفته مانده. هنوز همه‌ی مردم شهر نخوابیده‌اند؛ دارند گرم می‌کنند خودش را برای خواب آخر هفته. هنوز برف روی خیابان ماسیده است. هنوز…
هنوز همه‌ی مردم شهر نخوابیده‌اند؛ منتظر آخرین لحظه‌های آخر هفته هستند. لحظه‌هایی که ممکن‌ست چند هفته انتظار بطلبد.

می‌شینم لب پنجره و نصف صورت‌م و می‌چسبونم به شیشه. پنجره رو باز می‌کنم‌. پام رو لبه‌ی پنجره تلوتلو می‌خوره. یه ذره از بارون می‌یاد تو. یه ذره از بارون‌م می‌ریزه بیرون

آخرین باری که سردت شد رو کاملاً یادمه. سردت شده بود. و این صرفاً برای من معنی بی‌عرضه‌گی می‌داد. آخرش رو یادم نیست؛ یه روز که خیلی عصبانی بودم فراموش‌ش کردم. اما الآن حتی یادم نیست که از دست تو عصبانی بودم یا خودم، که بتونم حدس بزنم…

بارون بند می‌یاد. می‌یام توی اتاق. برای خوابیدن لازم نیست آدم سعی کنه چیزی رو به یاد بیاره. برای خوابیدن لازم نیست آدم سعی کنه چیزی رو فراموش کنه؛ …

روزهایی که مثل امروزناجوان مردانه از شب شروع می شود

دنبال یک دنیای دیگر میگردم
یک دنیای موازی که تویش دیگر آدم خسته نشود
اینجا خسته شدیم
از بس که نگاه کردیم
و هیچ ‌چیز نفهمیدیم
از دنیایش
آدم هایش
…
و عشق هم یادمان رفت.

فعلا ترجیح میدهیم هک شده باقی بمانیم.

وانمود میکنیم که کماکان هک شده ایم.

زندگی، بای‌دیفالت خیلی هم قشنگ نیست.